Dzisiejszy wpis sponsoruje cierpliwość.

Cierpliwie czekaliśmy z ciepłym ciastem na Chinkę. Ponad godzinę. Zapytaliśmy: czy twoje spóźnienie to jakaś różnica kulturowa, której nie łapiemy?

Cierpliwości za to zabrakło mi przy oglądaniu "Bottle shock". Zupełnie nieznany film z Alanem Rickmanen, który miał być "lepszym, subtelniejszym Sideways". Yeah, right. Sideways jest po prostu świetnym filmem, a Bottle shock to fiasko. Płytkie, irytujące, z pracą kamery prosto z podręcznika "operatorka dla idiotów", reżyserią rodem z "Mody na suknie sukces", i postaciami z papieru.

Już pierwsze ujęcia, wiecie, wizytówka reżysera, zwiastowały porażkę. Wystarczy porównać pierwszą scenę z Sideways, w której Miles siedzi z książką na ubikacji, z ujęciami winnic z lotu ptaka (helikopter, helikopter, łał, mamo, ale fajnie się lata helikopterem nad winnicami, mówię ci, kocham tę pracę!). A taki fajny, lekki, sympatyczny film o Kalifornii, pasji, winie i miłości mógł z tego być...

Poza tym ludzie mnie męczą. Wspominałam?

W środę stanęłam w blasku reflektorów i zostałam gwiazdą. Niecierpliwie czekam na czerwony dywan...

Mad Men, drugi sezon, odcinek w którym Joan zastyga ze stosem scenariuszy w ręku, kiedy jej piękne oczy ciemnieją, kiedy przełyka porażkę na gorzko. Kiedy zdaje sobie sprawę, że jest przecież tylko kobietą. A to oznacza, że jej praca dostanie się jakiemuś blond palantowi, któremu i tak będzie musiała "pomóc w szczegółach", czytaj zrobić wszystko za niego. On za to skasuje kasę, dostanie własne biurko, a z czasem własną Joan, która będzie odbierać telefony i przynosić mu lód do burbona. Ja wiem, że to są lata sześćdziesiąte. Ale ja to widziałam, ja wiem, jak boli głowa od walenia w szklany sufit.

Albo rybki, albo akwarium. Nie radzimy sobie w systemie, który wymaga od nas nieustającej gotowości do zarabiania pieniędzy. Tu przypomina mi się sondaż przeprowadzony w różnych europejskich krajach. Pytano o równowagę pomiędzy życiem zawodowym a rodzinnym. Irlandczycy powiedzieli, że świetnie równoważą rodzinę i pracę. Ktoś przytomnie skomentował, że ta równowaga po irlandzku, oznacza ni mniej ni więcej, a tatusia w pracy i mamusię w domu. Tatuś ma przechył stuprocentowy na pracę, mamusia na dom, ale średnia wychodzi 50%, więc o co chodzi, równowaga jest, jak najbardziej, gra i bucy.

Ja już nawet nie szukam etykietek z napisem "Zegarmistrzyni, licencjonowana feministka". Zwał, jak zwał, już dawno przestałam się przejmować, co mi ludzie na czoło usiłują przeczepiać. Interesuje mnie poszukiwanie takich ram dla życia, które nie będą robić z ludzi potworów wyjących z rozpaczy w swoich klatkach.

Powinnam przylepić se nalepkę z napisem "Zegarmistrzyni Utopistka"?

Kittensy jedzą mi z ręki. Patrzą na mnie wielkimi oczami i podstawiają łebki do głaskania. A ja przecież wcale nie jestem taka miła...

Mam spodnie w czerwoną kratkę. No i? Okazuje się, że są bardzo ekstrawaganckie. A ja myślałam, że to naród indywidualistów...

Czy negowanie zmiany klimatu będzie kiedyś traktowane jak kłamstwo oświęcimskie?

Przerażają mnie ludzie, którzy czytają, rozumieją, dyskutują, a jednak nadal poniżają mnie (tylko?) dlatego, że jestem kobietą. Co z tym światem jest nie tak? Może partenogeneza to nie jest takie złe rozwiązanie?

Nadużywane ostatnio słowo: jednak. Nadużywany znak interpunkcyjny: ...

Opadają mnie wątpliwości. Wielofasetowość świata nadal fascynuje, ale coraz częściej pytam, co ja tak naprawdę widzę.

4958 / 31853: Ofensywa frontowa ruszyła. Wyszliśmy z okopów, pierwszy przyczółek zdobyty. Nie jest źle, morale wśród wojska wysokie, ale dowództwo ma ochotę strzelić (sobie) coś mocniejszego, bo nie wie, co dalej. Ale mówią: piłeś, nie pisz, więc chyba się wstrzymam.

Piesek umarł. Przyszedł list, że umarła, że ostał się szczeniaczek i trzeba go karmić co dwie godziny z butelki. A jeszcze latem patrzyła mi w obiektyw znacząco i z gracją. Stópki razem, nosek tak w sam raz, nie za wysoko - I'm a lady całą mordą. Szkoda.

Wspomniany wcześniej Don Draper dostał werbalnie po ryju. Tak się ucieszyłam, że potraktowałam powietrze z pięści. Yeah!

Dziwny smak ma ten dzień, niby słodki... Jak lukrecja?

Borgia?

Wczoraj druga kawa w tym roku na powietrzu. Siedzieliśmy twardo aż słońce zniknęło za kamiennym murem i tylko trochę zmarzł mi nos. Sezon można by uznać za otwarty, gdyby nie ta plujka z wiatrem na dworze dziś od rana. Za to ciepło. Mewy wożą się na wietrze z zachodu. Niebo spadło i wisi, ale nie haczy o skronie. Da się żyć.

"Joanna Osyda dzięki roli Majki zmieniła się ze zwykłej pensjonariuszki w gwiazdę okładek."

Pensjonarka, pensjonariuszka, sanitariuszka, Pola Raksa. Łotewer.

Teraz już wiecie, gdzie są te wszystkie fajne chłopaki... ;)

P.S.

Proszę zwrócić uwagę na Speszal Gest Star - Dze Long Dog.

Po Avatarze bolały mnie oczy. I śniło mi się, że dostałam męskiego awatara. Od razu go wypróbowałam. (He, he)

Słucham soundtracku z Lost in translation i rozpracowuję skomplikowane relacje między postaciami. Znam ich wszystkich po imieniu, po kolorze oczu, wiem, jakie mają brudne sekrety i kiedy umrą. Demoralizujące.

Pod powiekami mam scenę z filmu latami reżyserowanego w głowie. Lustro, światło dogorywającego popołudnia, bawełniana koszulka w truskawki, telefon w kolorze kości słoniowej. Zajączki na ścianach. Telefon zaraz zadzwoni, dziewczyna w koszulce zapali papierosa stojąc w drzwiach otwartego balkonu. A potem wyjdzie i kamera wcale za nią nie podąży. Będzie śledzić drobinki pyłu widoczne na powierzchni lustra, przeskakujące cyferki elektronicznego zegara i nadciągającą noc. I tak to zostawmy.